Peerköpp und Querköpp

Peerköpp an Giebel von de olen Buurnhüser giwt dat noch in veele Dörper bi uns. Ümmer wedder ward man fragt wat dat to bedüden hett. Worüm kiekt de mal mal na buten und mal na innen?.

De Strohdach gedeckten Buurnhäuser harn fröher keen Schosteen. Baben, in der Mitt von de oolen Hüser, wär de apene Herdstä. Dor brenn dat Füür Dag und Nacht. Man löt dat nie utgahn, dat glöös wieder, bet’n mit Asch affdekt, güng dat nich ut. Nachts wör dor een Drahtkiep öwerstülpt, dormit de Katt , de dor gern läg, sik nich verbrennen könn, affhauen dä und dat Huus ansteeken könn.

Schosteen harn de Hüser nich. De Qualm trock na baben dörcht ganze Huus. An beiden Sieden von Giebel wär dat Dack apen, dormit de Rook afftrecken könn, dat „Ulenlock.“

Weil de Wind dat Lock nich keputt maken söll, har man dat mit Windbreed affdeckt. De harn meistens de Form von Peerköpp. Worüm dat Peerköpp wäsen mössen, steiht nirgens uppschreeben. Man nimmt an, dat dat mit de olen Germanen und Griechen tohopen hängt, vör de de Peer heilig und wichtig wärn. De Duppelkopp kann ok mit de Kutscher „Kastor“ und „Pollax“ am Himmel oder mit de Sachsenführer „Hengist“ und „Horsa,“ tohopen hängen. Giwt Funde von Peerköpp schon in 5.Jhd vör Chr.

Fröher hebbt de Germanen dacht, dat Gott „Wodan“ mit sein Schimmelgespann in de Wulken öwert Land treckt. Noch in letzten Johrhundert dörf in de Heiligen Nächte, von 25. Dez bet 6. Januar, also ton Johreswechsel keen Gerät up’n Feld wäsen, keen Wäsch dörf buten hängen, süss wör dat een Dodendook.

Karl de Groode hett dat Christentum bi uns inföhrt. He hett verbaden, dat man de olen Götter verehrt. Domals, so ward seggt, hebbt de Lüüd Peerschädel up’t Huus nagelt, dormit Wodan oder de Helljäger sehn könn, dat se em nich vergetten hebbt. Dat alles sind Vemutungen.

Fragt man sik worüm wörk na buten kiekt und einige na innen, dat kann ok keener genau seggen. Ob Vullhoff oder Halbhoff? Alle de dor ehre Erklärungen sökt, könnt nich genau nawiesen worüm. Von Döörp to Dörp is dat oft verschieden. Freu’n doht wie uns aber, dat de Peerköpp in Neddersachsen ton Markenteeken worn sind. Is good, wenn dat hüt wedder Lüd giwt, de de Tradition wieder pleegt und an ehre nee’n Hüser ok de Peerköpp annagelt.

Peer wärn dat grötzte Kapital wat de Buur har. Je, und hüt ward blos fragt: „Wieveel Ps.hett denn dien Trecker.

Giwt aber ok Lüüd de mit nix tofreeden sind, dat sind keen Peerköpp, dat sind „Querköpp,“ oder ok Dickköpp. Acht mal up, Querköpp, de bringt nich fief Sätze achtereenanner ferdig, ohne dat Wort „aber“ to seggen.

Querköpp sind allerdings doch beeder as de „Nickköpper,“ de to allen ja seggt und gorkeen Meenung hebbt.

De Dickkopp holt de Schnuut, is argerlich und still, weil he verloren hett und nix mehr seggen will. Giebel-Peerköpp, so glöw ik schon, erinnert uns an uns Heimat und uns Tradition.

Von Carl-Friedrich Bautsch

Das könnte Sie auch interessieren

Kommentare