De Breef

Fröher, vörn Krieg und ok noch na’n Krieg, köm dat Postauto bi uns up’n Dörp tweemal an Dag. 4 Mann können ok in Postauto mitföhr’n. In jeden Döörp wer een Poststä.

De Post de Vörmeddags köm, broch de Breefdräger uteenander. Nameddags köm meistens blos de Zeitung. De wör in een Finster bi de Poststä leggt und wie Kinner mössen de denn halen. Breef schrieben und Postkorten schicken, dat wör öwerall makt. Wenn eener mal verreist het, möß he unbedingt Ansichtskorten schicken. Wehe man har verdetten Wihnachtskorten oder Osterkorten an sien Freunde to verschicken. Gäw keen Händy, keen SMS wie hüt. Een Breef de een Mudder mal an Söhn schräben hem’ sall, de fröher oft veretellt wör, passt in de Karnevalstied.

Mien leewe Jung!

Düssen Breef schriew ik in Plattdütsch. Ik weet je, dat du mit dat Hochdütsche nich so richtig kloor kummst. Ik schriew ok ganz langsam, weil ik ok weet, dat du nich so rasch läsen kannst.

Uns Vader, wat je mien Keerl is, hett as Rentner nu ok nee’e Arbeit funden. He hett nu rund hundert Lüüd ünner sik, he meiht jetzt dan Rasen up’n Keerkhoff.

Dien Freund Jan, de ümmer arbeitslos wär, socht nu uk Arbeit. He hett hen west na de Firma Müller im Leer. Aber door hett an de Döör stahn: „Suche Abeiter beiderlei Geschlechs,“ je wer hett denn dat schon. Nu is he bi’n VW-Werk in Emden ankommen.

He mut dor bannig ümherlopen hem’, denn se hebbt em anbunden. He het uns seggt, dat he door an Band arbeiten möß.

Wie sind ümtrocken in een Kaat. Wenn du na Huus kummst, kennst du uns Wöhnung nich wedder. Dor is ok een Stall mit Klo dorbi, dat aber kum benutzt worn is.

In uns nee’e Wöhnung is een lüttge Waschmaschin mit eenen Deckel. Ik heff de glieks utprobiert, twee Taschendööker rin leggt und denn an de Kääh trocken, de dor an de Wand hängt, do wärn se wech. De is woll kaputt, ik wasch nu wedder in de Zinkwann, wo wie dik Wihnachten und Ostern ümmer in bad hefft.

Vörrige Woch sind wie na Bremen west und hebbt in Hochhuus mit dan Fohrstohl föhrt. As wie instiegen dän, kummt sün Keerl in Ledderböxen door mit rin und seggt: „Grüß Gott.“

Ik heff em glieks seggt, dat de Fohrstohl bestimmt nich so hoch föhrt.

Mien Dochter Else, wat je dien Schwester is, hett gistern schräben, dat se een Kind krägen hett. Wie weet aber noch nich, ob dat een Jung oder Deern is, so könnt wie ok noch nich seggen ob du Unkel oder Tante worn bist. Bliew gesund, kumm bald mal wedder na Huus und sett ok bi de Arbeit ümmer dien Helm up, dormit in dien Kopp nix rin kummt.

Veele Grüße

Dien Mudder.

Ps. Ik woll di ok noch twindich Mark mitschicken, aber ik har dan Breef all tobackt..

Carl Friedrich Bautschs „Dütt und datt up platt“ finden Sie auch unter az-online.de/kolumnen

Von Carl Friedrich Bautsch

Das könnte Sie auch interessieren

Kommentare