Oma is de Beste

Kinner de een Oma to Huus hebbt könnt sik freun. Kann Mama jüm een Wunsch nich erfüllen, mutt Oma ran. Wenn se wat ton schnökern heb’n willt, Oma het doch ümmer wat vör de Lüttgen dor. Is dat Taschengeld to knapp, betteln bi Oma.

De kriggt den ehr Portmonai rut und stickt de Kinner wat to. Mutt een Knop anneiht warn, Oma halt Tweern und Nadel her.

Blot mit Schoolarbeiten is dat hüt sowat. Mit Komputers, dor weet Oma’s nich bescheet. Oma is ok de, de mit jüm spaziern geiht und jüm de Natur wiesen dä. So güng lütt Willi mal mit Oma an eenen schönen Summerdag in de Natur. „Kiek“, sä se, „dor blöht de Gänseblümchen, dor hebbt wie as Kinner een Kranz von bunden und uns dan up’n Kopp sett.“

„Willi kiek mal hier“, meen Oma, „wo schön de Löwenzahn blöht, dat sind de Pusteblomen. Wenn de utblöht sind, hebbt wie de Saat, de je wie lüttge Fallschirme utseht, wechpust. Bodderblomen sä’n wie ok dorto.“ Se gaht in Wald lang hört de Vaagels singen. Oma wüß genau wat dat vör Vaagels wärn. Willi höl sien Kopp hoch na baben, as wenn he jüst noch wat fragen woll, doorbi perr he poor Pfefferlinge, de he so geern äten dä, keputt.

Argelich sä de Mudder: „Musst doch henkieken wo du hentrampelst, de schönen Pfefferlinge giwt doch so selten noch. Dorvör kriggst du jetzt twee Wochen keen Pfefferlinge mehr to’n Äten, dat hest du nu dorvon.“

Poor Schritt wieder, perr Willi een Bloom keputt und sä: „Dor sät eben een Wöppsch, eene Wespe up, sün‘ Aas hett mik nülichst all mal steeken.“ „Wöppsch, von wegen, ik heff dat sehn, dat wär een Imm“, Oma bück sik, „hier dat is een Imm. In de Natur dörf man nix keputt maken, heßt doch Oogen, to’n henkieken, du Döskopp! To Straf‘ kriggst du dorvör twee Wochen keen Honnig to’n äten.“ As se nu wiedergaht, perrt Oma poor Bodderblomen kaputt. Do fragt lütt Willi: „Oma, dörfst du nu ok keen Bodder äten twee Wochen?“

Up dan Trüchwech meen Willi mit eenmal: „Kiek mal hier liggt een Billerbook up’n Wech“, und woll dan jüst upheben.

Barsch sä Oma: „Dat musst dik mal marken, alles wat up’n Wech liggt, dat lässt du lingen, dat ward nich uphaben, hest dat verstahn?“ Poor Schritt wieder woll he sick jüst wedder bücken und meen: „Minsch Oma hier liggt sogor een Twindig-Euroschien. Ärgerlich sä Oma: „Hesst dat noch nich kapiert, ik heff all mal seggt, alles wat up’n Wech liggt, dat lässt du lingen, dat ward nich uphaben, mark dik dat.“

Up mal kriggt Oma dat stolpern fallt hen und seggt: „Willi, hölp mik mal hoch, ik kam alleen nich hoch.“ „Nee“, men Willi, du hest mik doch all tweemal seggt, alles wat up’n Wech liggt, dat lässt du lingen, dat ward nich uphaben, dat dörf ik doch nich maken.“

Bi sin leewe Oma hett he aber doch holpen, denn Oma is de Beste, de kann man doch nich liggen laten.“

Carl Friedrich Bautsch ist gebürtiger Groß Hesebecker und schreibt als Heimat- dichter über Land und Leute der hiesigen Region. Die AZ-Kolumne „Dütt un Datt up Platt“ finden Sie auch im Internet unter az- online.de/ kolumnen.

Von Carl-Friedrich Bautsch

Das könnte Sie auch interessieren

Kommentare