De Leberwost

Wat wärn dat noch vör Tieden as alleen schlacht wör. Schwien wörn vör allem in Winder schlacht. Denn wär „Schlachtköst“. Aff und an kööm fröher de Pastor mal mit’n Rad in de Döörper, üm hier und door mal „Gooden Dag“ to seggen.

De Lüüd und vör allem de Buursfroons wärn ümmer gastfreundlich. Denn heet dat : „Herr Pastor, nehmt se man Platz. Ik deck glieks up.” Man har je sülmst schlacht und denn wör Süült, Mettwost, Leberwost und Schinken up’n Disch stellt. Doorto gäw dat denn sülmst gebacktes Broot. De Pastor aber, de har dat upp de Leberwost affsehn. He schnee door denn ganz dicke Stücke aff und schmeer denn noch Bodder door ünner upp’t Brot. Dat aber könn de Buursfroo nich begriepen. Ganz dick Leberwost und denn noch Bodder door ünner? Nee, mit soveel Leberwost har se dree Bodderbröd mit schmeern könnt. Aber dan Pastor dat seggen? Nee dat möch se ook nich. As se ehren Keerl dat vertelln dä, meen de: „Du schnisst je bi uns de Wost, wenn du de up’n Disch bringst, doch in lüttge Stücke, dat kannst du je bi’n Pastor ok maken, denn kann he nich so dick uppschmeern.“ De Pastor har mal wedder sien Tour up’t Land und keek bi uns Buursfroo rin. Se laad em glieks to’n Fröhstück in. Düttmal aber har se de Wost in lüttge Stücke schnee’n. Nu woll se dat aber weeten, wünsch em „Gooden Appetit“ und höög sik dat een. De Pastor aber schmeer gliks wedder dik Bodder ünner, nöhm dree Stücke Leberwost, legg de baben röber. Lang Gesicht möök de Froo, aber seggen möch se ok nix. Halv Johr löter kööm de Pastor wedder vörbi, üm „Gooden Dag“ to seggen. As he ton Fröhstück inlad wör, meen he: „Liebe Froo Schäfer, zu ihnen komme ich eigentlich gerne , wegen der guten Leberwurst.“ Nu kööm aber uns Buursfroo in Wallung. „Ja, Herr Pastor, se weet je uns Opa maakt de Wost noch ganz alleen, he kriggt dan Geschmack ganz prima hen, blos he kann nich mehr richtig kieken, he kriggt dan Darm nich mehr richtig rein.“ Von dan Dag an hett de Pastor blos noch Sült äten. He meen, he har gornich wüßt, wie good de Sült schmecken dä. Wenn jü nu in de Zeitung läst, steiht door je de Skandal mit dat „Doxin“ in. De Buurn hebbt dan Schaden und könnt dor gornix to. Lüüd hebbt Angst Eier und Fleesch to köpen. Ok hebbt se Angst vör Sprüttmittel, de de Buurn sprütt, obwohl 92 Prozent von de toogelatenen Sprüttmittel nich so giftig sind wie Solt. Wär Solt een Sprüttmittel, mössen de Buurn dat in de Giftkommer inschluten. Up de Dosis kummt dat an. Wat hütigen Daags alles in de Wost kummt und tolaaten is, kannst kuum begriepen. Bald kannst nix mehr äten. De Giftmischer, de de Fuddermittel herstellt mössen bestraft warn. Is aber doch merkwürdig, bi all de Skandale, de de Presse updecken deiht, de Lüüd leewt trotzdem länger und ward ümmer öller. Eenen Rat kann ik nur gäben, ohne Äten kann’st nich läben, lat dik nich in’t Boxhorn jagen, itt wat bekummt, und aff kann dien Magen. Carl Friedrich Bautsch ist gebürtiger Groß Hesebecker und schreibt als Heimatdichter über Land und Leute der hiesigen Region.

Kommentare